Ga direct naar: inhoud

Hanneke (55) raakte 10 jaar voor haar pensioen alles kwijt en loste het op door te gaan ondernemen

Hanneke (55) startte samen met haar man Gert een nieuwe onderneming nadat hun bouwbedrijf failliet ging tijdens de crisis, waardoor hun pensioen verdween als sneeuw voor de zon. In een openhartig gesprek vertelt ze ons over de moedige keuze die ze maakte: het starten van een particulier verzorgingstehuis voor dementerende bejaarden.

“Het is de schrik van iedere ondernemer,” zegt Hanneke als we haar opgeruimde huis binnenlopen. Drie jaar geleden ging het bedrijf van haar en haar man Gert failliet. Op jonge leeftijd zou zoiets al een behoorlijke domper zijn, maar als je in de vijftig bent en je pensioen staat voor de deur, staat er nog veel meer op het spel.

“Het werk droogde op, en door de moordende concurrentie in de sector verdienden we steeds minder, tot we er uiteindelijk alleen nog maar op bij moesten leggen. Dan zie je ineens je pensioen, waar je tientallen jaren aan gewerkt hebt, samen met je bedrijf onder water verdwijnen," zegt Hanneke. “Dan ben je wel de wanhoop nabij, ja.”

Maar in plaats van bij de pakken neer te zitten, besloten Hanneke en Gert om een nieuwe start te maken. Samen startten ze een particulier verzorgingstehuis in een piepklein dorpje onder Gouda. Zij als verpleegkundige, hij meer in een managersrol. “Dat liep vrij natuurlijk, eigenlijk. We waren op zoek naar een tehuis voor mijn eigen moeder, maar daar werden we niet bepaald vrolijk van. Mensen betalen erg veel geld, en komen dan in een tehuis terecht waar ze nauwelijks buiten komen, de bezoekmogelijkheden beperkt zijn en het personeel structureel overwerkt is. Toen dachten we: dat kunnen wij beter.”

Het tehuis, de Herbergier, bestaat nu inmiddels drie jaar, en is een groot succes. Er wonen nu zestien bejaarden, in verschillende stadia van dementie, en een hondje dat Hondje heet, omdat de bewoners moeite hebben met namen onthouden.

“Het is zeker ook behoorlijk zwaar werk. Ik ben de enige verpleegkundige, dus ik ben niet vervangbaar in het bedrijf. Als er iets is met de bewoners, als er een medische ingreep gedaan moet worden of als er een dokter moet komen, moet ik dat regelen. De ondernemerstaken van Gert zouden op zich wel uitbesteed kunnen worden, maar als ik weg zou vallen kan er niets blijven draaien. Dat betekent dat ik constant bereikbaar moet zijn, 24 uur per dag,” zegt Hanneke met een schuin oog op haar telefoon. "Ik heb nog nooit zoveel uren gedraaid als nu, maar het geeft heel veel voldoening.”

In het tehuis, een groot, licht pand met veel open ruimte waar Hanneke en Gert zelf naast wonen, heerst een gemoedelijke sfeer. Een aantal dames zit in de tuin van de zon te genieten terwijl een van de medewerkers worteltjes zit te schillen voor het avondeten. Een vrouw in de hoek ziet ons en zet spontaan een liedje in, dat door de rest van de dames wordt meegezongen.

De Herbergier heeft een opendeurbeleid, wat inhoudt dat er geen vaste bezoekuren zijn en de deur het grootste deel van de tijd gewoon open is, ook voor de bewoners. “We raken ze wel eens kwijt, maar het dorp is hier zo klein dat dat nooit problemen geeft. Iedereen kent elkaar hier."

Over haar pensioen hoeft Hanneke niet meer wakker te liggen. “Ik wil dit werk nog zeker tien jaar blijven doen, en daarna verkopen we de boel waarschijnlijk en gaan we genieten van onze eigen vrijheid.” Een financieel adviseur helpt ze om wat kleinere verzamelde pensioenpotjes in kaart te brengen, dat helpt wel heel erg met het overzicht. Samen met de opbrengst van de verkoop van het tehuis moet dat in de oude dag van Hanneke en Gert gaan voorzien. “Ik denk dat we als eerste maar eens rustig moeten gaan rondkijken waar we dan willen gaan wonen.”

In november werd Gert plotseling opgenomen in het ziekenhuis. “Het had niet veel gescheeld of ik had hier in mijn eentje gezeten,” zegt Hanneke. Toen het allemaal goed afliep, realiseerden ze zich des te meer hoe belangrijk het is om altijd van het leven te blijven genieten.

“Zodra we niet meer aan deze plek gebonden zijn, willen we zeker wel verre reizen gaan maken. Maar uiteindelijk is het belangrijkste, denk ik, om dichter bij de kinderen en kleinkinderen in de buurt te wonen.”

Er zijn een hoop onzekerheden in het leven die invloed kunnen hebben op je pensioen. Kijk voor meer informatie op onze pensioenpagina pensioenistedoen.nl.



Gerelateerde artikelen